บทที่ 5 เจ๊าๆกันไปแล้วกัน
“บ้านอยู่ไหน”
“ตรงxxค่ะ” ไอรินบอกในทันที เพราะรู้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายใดๆ ร่างสูงหันกลับมา แอบมีรอยยิ้มเล็กน้อยที่ไอรินไม่ลังเลที่จะบอกเหมือนครั้งที่แล้ว ก่อนจะเริ่มสตาร์ทรถและขับออกไปทันที
“นะโม นะโม นะโม” ไอรินได้แต่หลับตาปี๋ มือของเธอกอดรัดเอวของราชาแน่นด้วยความกลัว ในหัวท่องแต่บดสวดมนต์ขอให้เธอและเขารอดปลอดภัยอย่างไร้อุบัติเหตุ นั่นก็เพราะว่าราชาขับรถเร็วมาก และรถคันนี้ก็นั่งไม่สบายเลยสักนิด ไม่รู้เลยว่าตัวเธอจะเอียงตกกลิ้งไปกับถนนตอนไหน
เอี๊ยดด!!
“เฮ้ย ถึงแล้ว” ราชาขยับไหล่เป็นการสะกิดร่างบางที่เกาะเขาเป็นหมีโคอาล่าตลอดทาง
“หะ..หือ?” ไอรินยืดตัวออกมาอย่างมึนๆ งงๆ มองไปที่บ้านของตัวเองพร้อมถอนหายใจด้วยความโล่งใจที่เธอกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยจริงๆ
“ลงไปสิ”
“นะ..หนูลงไม่เป็น” ไอรินตอบกลับเสียงเบา ราชาก็ชี้ไปยังจุดที่เหยียบ
“ตรงนี้ เหยียบและลงไปซะ” ไอรินก็มองที่เหยียบหน้าเหวอ ก็ถ้ามันมีแล้วทำไมตอนขึ้นเขาไม่บอกเธอเนี่ย
“แล้วตอนขึ้นทำไมพี่ไม่บอกหนูว่ามันมีที่เหยียบ!”
“หึ” ราชาเค้นหัวเราะเป็นคำตอบ ไอรินหน้าแดงจัดด้วยความอับอาย เธอรีบลงจากรถพร้อมกับถอดหมวกกันน็อกคืนให้อีกฝ่าย
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”
“อืม งั้นก็ขอเข้าไปปล้นบ้านหน่อยดิ”
“คะ?”
“หึๆ”
“โอ๊ยพี่นี่นะ! จะแกล้งอะไรหนูนักหนา แค่นี้หนูก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว” ราชามองไอรินที่ทำหน้าหงอย มองผมชี้ฟูของเธอด้วยความเอ็นดูก่อนจะยื่นมือไปลูบผมเธอแผ่วเบา
“เข้าบ้านได้แล้ว เรื่องวันนั้นก็ถือว่าเจ๊าๆกันไปแล้วกัน”
“แผลเป็นไงบ้างล่ะ” ไอรินได้แต่หัวใจเต้นระรัวให้กับคำพูดน้ำเสียงอ่อนโยนของราชา มองอีกฝ่ายที่ลูบหัวเธออยู่แบบนั้น ปกติแล้วก็มีแต่พ่อแม่ที่จะชอบทำแต่เธอก็ไม่เห็นจะตื่นเต้นเหมือนตอนนี้เลย
“มะ..ไม่เจ็บแล้วค่ะ ลำบากตอนอาบน้ำนิดหน่อยแต่ก็ไม่เป็นไรค่ะ” ไอรินตอบกลับ ราชาก็พยักหน้ารับ เอามือออกมาและสวมหมวกกันน็อกเตรียมกลับ
“พี่ราชา ขอบคุณที่มาส่งนะคะ แล้วก็ขอโทษที่หนูทำตัวไม่น่ารักกับพี่วันนั้นด้วย”
“อืม รู้ตัวก็ดีไป ไปล่ะ” ร่างสูงโบกมือลา ไอรินก็โบกมือกลับมองอีกฝ่ายที่ค่อยๆ หายลับสายตาไป มือบางจับไปที่หัวใจที่เต้นระรัว ใบหน้าของเธอก็ร้อนฉ่า รอยยิ้มผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“พี่เขาน่ารักจัง”
หนูลู๊กก หนูโดนมนต์อะไรรึเปล่า555 เถื่อนขนาดนี้น่ารักกี่โมง
